Mahabharata: Inwersja fabuł

W kontynuacji swojego obszernego badania, rozpoczętego książką «Mahabharata: Rewizja sensów», Piotr Losew ponownie zwraca się
do tekstu wielkiego staroindyjskiego eposu, oferując jego nieoczekiwaną interpretację.
«Mahabharata: Inwersja fabuł» — to nie jest streszczenie ani komentarz, lecz próba odczytania «w głąb». Uwalniając pomnik od późniejszych
nałożeń mitologizacji, autor rekonstruuje jego historyczne jądro — kronikę walki politycznej, przekształconą przez ideologów zwycięskiego kapłaństwa w przypowieść o dharmie, obowiązku i losie. Losew buduje wewnętrzną logikę poematu, w którym bogowie i bohaterowie stają się figurami w partii szachów między reformatorami a strażnikami tradycji: za legendami o pandawach i kaurawach wyłaniają się kontury dworskich intryg, a za heroizmem — ślady zbrodni i milczenia.
W tej odważnej interpretacji «Mahabharata» jawi się nie jako zbiór religijnych mitów, lecz zaszyfrowana kronika zmiany epok i światopoglądów. Książka zaprasza do dostrzegania w «wielkiej opowieści o potomkach Bharaty» ludzkiej historii — z jej kłamstwami, lękiem, przemocą i rozpaczliwą żądzą usprawiedliwienia.