Kwiaty dla Algernona

czterdzieści lat temu uważano to za fantastykę. Czterdzieści lat temu czytano to jako fantastykę. Badanie i rozszerzanie granic gatunku, chciwie wchłaniające różnorodne nowinki, dopasowujące ogólnoludzką twarz, odważnie ignorujące piętno Kaina «gatunkowego getta». Obecnie jest postrzegane jako jedno z najbardziej humanitarnych dzieł współczesnych, jako powieść o przeszywającej mocy psychologicznej, jako filigranowy rozwój tematu miłości i odpowiedzialności. Nic dziwnego, że wydaną już w latach 90. książkę wspomnień Kiza nazwano «Algernon, Charlie i ja».