Ucieczka przed Holokaustem

Kiedy Uri Szulewic miał pięć lat, jego rodzina uciekła z Warszawy do ZSRR, ratując się przed nazistami. Podobnie jak inni uchodźcy z Polski, zostali zesłani przez rząd radziecki do pracy przy wyrębie lasów w obwodzie archangelskim - władze widziały w nich zagrożenie i potencjalnych szpiegów, a następnie pozwolono im wyjechać do Kazachstanu, gdzie jako dziecko Uri spędził dwa i pół roku. Po zakończeniu wojny rodzina wyruszyła w drogę powrotną, ale Polacy byli wrogo nastawieni do Żydów. Wędrówki rodziny prowadziły przez Czechy, Austrię, Niemcy, Francję, Izrael i w końcu USA. Uri Szulewic napisał wspomnienia o swoim dzieciństwie. O wyczerpującym głodzie i wsparciu obcych ludzi, o bombach i pasji do rysowania, o szczęściu i determinacji, o dziecięcych zabawach i wędrówkach w towarowych wagonach. O tym, że dzieciństwo nadal pozostaje dzieciństwem. O tym, że miłość rodziców nie jest mierzona cukierkami i zabawkami. A powołanie i talent przetrwają przez trudy.