Siedem żyć

«„Siedem żyć” — jak ten ogród rozchodzących się ścieżek, kiedy człowiek staje na jedną ścieżkę, a mógłby zrobić krok w lewo lub krok w prawo i przyjść... gdzieś do zupełnie innego życia? Albo innej śmierci? Albo znowu tam? Ta książka — próba pójścia we wszystkich kierunkach, powrotu i opowiedzenia, czym wszystko się zakończy». Zachar Prilepin «Prilepin stara się prześledzić różne gałęzie losu, znaleźć w przeszłości rozwidlenia — i zobaczyć, jak by to wszystko wyglądało, gdyby w każdym z nich można było obrócić jeden mały, niepozorny śrubek. …Prawdziwie wielka literatura; samo życie, odlane w słowa, i bezprzymiotnikowe szczęście czytelnicze». Galina Juzefowicz «„Siedem żyć” — to chyba najbardziej osobista książka Zachara Prilepina. Jest tu bardzo dużo samego autora: z jego nieuzdrowionym bólem, niepohamowaną miłością, niezaspokojoną wściekłością. Ta książka — odtworzone milczenie: chcesz o coś zapytać swojego rozmówcę, ale rozumiesz, że ci nie odpowiedzą, ponieważ tam, w głębi, kotłuje się to, o czym nie wypada mówić, a i słów takich jakby nie było… I tak go nie pytasz o nic. A on tobie mimo to — odpowiada». Siergiej Kumysz, «Fontanka.ru» «Głowa się kręci od „Siedmiu żyć”. Chodzisz i pijany, i szczęśliwy, i do pełna napełniony jakąś ważną wiedzą… Jakbyś został rozłożony na śrubki — i znowu złożony, już poprawnie. Stoisz, oglądasz się w lustrze: a jak wcześniej żyłem?.. Mechanika budowy opowiadań — zza oceanu. Tak Hemingway budował swoje teksty, Jack London i Truman Capote też tak pracowali. Tradycja literacka — rosyjska, od Gogola do Gazdanowa i dalej: do Rasputina, Bielowa. A styl — prilepiński. Tego nie da się z niczym pomylić. W «Siedmiu życiach» Prilepin znowu wydostał się poza flagi, działał na granicy swoich możliwości i przeszedł za tę granicę». Dmitrij Filipow, «Literacka Rosja»