Obserwując komety

TAJLER:
Życie — to porażka. Nie ma sensu udawać, że jest inaczej.
A dlaczego życie czyni mnie gejem, daje mi rodzinę, która nienawidzi mnie za to, kim jestem,
i wrzuca mnie do miasta, w którym woleliby, żebym „tacy jak ja” gdzieś odeszli?
A potem decyduje, że mój chłopak musi umrzeć?
Albo może to ostatnie — to moja wina…
Chodzi o to, że życie — to porażka. Wszystko w nim — to porażka.
Ach tak, a teraz utknąłem tutaj i wylewam swoje serce mojemu zaklętemu wrogowi — Ejdana.
EJDAN:
Wiecie co? Czasami życie sprawia ból. Jak teraz.
Tęsknię za moim przyjacielem i nie rozumiem, dlaczego musiał umrzeć. Ale jakaś część
mnie wie: teraz patrzy na mnie z gwiazd i chce, żebym znowu się uśmiechał. Niech nawet
uśmiech będzie fałszywy — to już coś.
Najdziwniejsze jest to, że nigdy nie myślałem, że Tajler znowu ze mną porozmawia. Ale oto jestem i
próbuję pomóc mu poradzić sobie z tym samym bólem, który czuję sam.
Chciałbym tylko wiedzieć, dlaczego tak bardzo mnie nienawidzi.

Jordon Green pisze o przeżywaniu straty bez melodramatu i gotowych pocieszeń. Jego bohaterowie różnie radzą sobie z bólem i poczuciem winy, dlatego relacje między nimi rozwijają się w skomplikowany sposób. Autor nie próbuje przekonać czytelnika, że nowa miłość może natychmiast zmienić człowieka lub uwolnić go od przeszłości. To właśnie ta szczerość czyni powieść emocjonalnie przekonującą.
Green nie spieszy się z bohaterami i nie upraszcza ich uczuć. Zbliżenie następuje poprzez wątpliwości, błędy i próby usłyszenia się nawzajem, a wątek romantyczny nie przesłania osobistej historii każdego z nich. Pomimo powagi tematu książka zachowuje jasną intonację i pozostawia miejsce na nadzieję. «Obserwując komety» spodoba się czytelnikom, którzy cenią szczere historie, autentyczne emocje i romantykę bez zbędnego sentymentalizmu.