Księga Henocha. Apokryf Starego Testamentu

Księga Henocha uważana jest za jeden z najważniejszych apokryfów Starego Testamentu. Do XVIII wieku tekst ten, napisany przypuszczalnie między III a I wiekiem p.n.e., był nieznany w Europie. Odkryto go w składzie etiopskiej Biblii, gdzie jest uważany za kanoniczny.
W swojej książce patriarcha Starego Testamentu Henoch, pradziadek Noego, opisał swoją podróż do nieba, swoje wizje i proroctwa. Uznawany jest za założyciela piśmiennictwa. I zgodnie z proroctwem, powróci na ziemię w czasach antychrysta.
Księga została przedstawiona w tłumaczeniu protojereja Aleksandra Wasiliewicza Smirnowa, dokonanym w 1888 roku.