Słowo

Czy wiesz, że istnieje dziedzictwo narodu, jego wielowiekowa istota — to, co należy chronić jak święty dar, a w chwili niebezpieczeństwa ratować za wszelką cenę? W dawnych czasach kerżacy dokładnie wiedzieli, co i jak należy bronić, nie żałując swojego życia. I chronili to dalecy przodkowie dla nas z pokolenia na pokolenie. Książki — są żywe. Ich strony opowiedzą potomkom o wydarzeniach strasznych i tragicznych, o bohaterach, wojownikach i wieszczach, o trudnym wyborze. Ale kto z nas potrafi czytać w staroruskim, aby poznać prawdę — jak to wszystko było? Jak umierał Oleg Czerwony, chrzcił się Włodzimierz, rabowali Francuzi i Niemcy, jak ludzie potem zbierali i przechowywali rosyjskie świętości? W kręgu życiowych prób bohaterowie powieści podążają za powołaniem, każdy za swoim: jedni ratują przyszłość — dzieci, inni — przeszłość, zbierając po kawałku starożytne Słowo. Ale co jest ważniejsze i bardziej bezbronne — podania starożytne czy dzieci? Kogo należy ratować i chować? Żarliwie chcemy poznać to, co tajemne — ale czy jesteśmy godni, skoro nie zachowaliśmy? I na co jesteśmy gotowi dla zdobycia mądrości? W 1985 roku powieść Siergieja Aleksiejewa «Słowo» została uhonorowana nagrodą Leninskiego Komsomołu.