Oleander

Kaspien Devero był trucizną. Powolną, piękną trucizną, do której stopniowo się przyzwyczaiłem.

Potrzebowałem lat, aby zrozumieć: taki nie był od początku. Wyrastał — czyjaś troskliwa dłoń i czyjeś skamieniałe serce.

Wtedy był tylko pięknym pąkiem — jeszcze nie rozkwitł w całej swojej oślepiającej urodzie, ale już śmiertelnie niebezpieczny. Tym, co powinienem był wyrwać z korzeniami, zanim zakwitł.

Nie znosiłem go. Kochałem go. I przed nim nie wiedziałem, że te dwa uczucia mogą tak blisko i nierozdzielnie istnieć we mnie.

Piękne rzeczy też mogą być jadowite. I czasami właśnie dlatego nie można się od nich oderwać.

„Oleander” Scarlett Drake — mroczna, zmysłowa i psychologicznie napięta historia o miłości, która zupełnie nie przypomina bezpiecznych uczuć z romantycznych książek.

W centrum powieści — Kaspien Devero. Piękny, pociągający i niebezpieczny. Człowiek, którego chce się jednocześnie zrozumieć, uratować… i trzymać od niego jak najdalej. Ale im bliżej go dopuszczasz, tym trudniej określić, gdzie kończy się miłość, a zaczyna obsesja. To historia nie o zdrowych i prawidłowych relacjach.

Wręcz przeciwnie. Tutaj miłość sąsiaduje z nienawiścią, pragnienie — z lękiem, delikatność — z okrucieństwem. I to właśnie ta sprzeczność tworzy to odczucie: „Rozumiem, że to wszystko jest złe… ale muszę wiedzieć, co będzie dalej.”

A główne pytanie po pierwszych stronach brzmi mniej więcej tak: 

Jeśli z góry wiesz, że kwiat jest trujący, ale mimo to się do niego ciągniesz — kogo winić, gdy staje się za późno?

Ogromną radością jest zaprezentowanie tej książki, ponieważ naprawdę zasługuje na uwagę!

Więcej o książce i opinie czytelników — Goodreads