Maniak Gurewicz

— Ależ ty maniak, Gurewicz!

Ten przydomek dosłownie przywarł do Seny Gurewicza od dzieciństwa. I to nie dlatego, że naprawdę był maniakiem. Nie. Po prostu dlatego, że zawsze błąkał się w swoich fantazjach i często wpadał w różne historie. To opowie rodzicom, że w piecu w nocy krzyczą i śmieją się jacyś ludzie. To nauczycielce na urodziny wręczy kartkę wierszem: «Dzieciństwo — czterdzieści trzy! Pluń i wetrzyj!»

Musiał jednak Senie Gurewiczowi udać się na studia medyczne i wybrać psychiatrię jako swoją życiową pasję. Co on tylko nie widział przez wiele lat praktyki. I od samowara w kawaleryjskich butach pacjentkę ratował. I poetę z psychiatrycznego szpitala próbował uwolnić. A w pewnym momencie Gurewicza z żoną i dwójką dzieci porwał wiatr zmian i uprowadził do emigracji. Próby i zmiany nie są dla słabych. Są dla tych, którzy są gotowi na hulajnodze na pancerny pociąg.