Duch

Alana nie wie, kim on jest i czego od niej chce. Śledzi ją, chodzi za nią jak niewidzialny cień i zostawia na progu koperty z jej zdjęciami. Alana rozumie, że stalker bawi się nią, traktuje jak zabawkę i się go boi, ale mimo to chce zdjąć z niego maskę i spotkać się twarzą w twarz.
Sebastian w tym życiu odgrywa rolę drapieżnika. Tylko obca krew barwi jego czarno-białą egzystencję. Lecz prędzej czy później wszystko się nudzi. Zaczyna go nudzić odbieranie cudzych żyć.
Wygląd Alany powinien był wyparować, zniknąć z pamięci Sebastiana, ale jej oczy, język ciała… Przypomina mu złamaną przez życie lalkę, niezdarnie sklejony szklany wazon z ostrymi wystającymi krawędziami, pęknięciami. Dotknij – a pokaleczysz rękę aż do krwi, a krew – to jego ulubiony nektar. Sebastianowi wystarczyło kilka sekund, aby zrozumieć – Alana jest taka sama jak on. Teraz jest jego nową muzami. Zamierza odebrać jej duszę.