Własny pokój

Czasami, aby zmienić literaturę, nie trzeba pisać powieści – wystarczy zadać właściwe pytanie. U Virginii Woolf brzmi ono tak: dlaczego kobiety miały prawie żadną możliwość pisania? I czego tak naprawdę potrzeba, aby ich głos w końcu został usłyszany?
W swoim eseju "Własny pokój" Virginia Woolf zastanawia się nad tym, jak jest urządzony świat, w którym jedni piszą – a inni nie mają nawet szansy na samorozwój. I dochodzi do prostego i trafnego wniosku: do twórczości potrzebne są nie tylko talent i inspiracja, ale także podstawowe warunki – pieniądze i własna przestrzeń.
Opublikowany w 1929 roku, ten esej stał się jednym z kluczowych tekstów o pisaniu kobiet – i wciąż czytany jest jako bardzo współczesne stwierdzenie o wolności, twórczości i prawie do własnego głosu.
Woolf to jedna z głównych postaci literatury modernistycznej XX wieku, pisarka i krytyczka literacka, których teksty przetłumaczone zostały na więcej niż pięćdziesiąt języków.
W zbiorze znajdują się również teksty "Jane Austen", "Męcząco wrażliwa dusza" i inne – refleksje o literaturze, pisarstwie i o tym, jak rodzi się wrażliwość autora.