Sanctus Amor

Nina Pietrowska (1879–1928) — jasna przedstawicielka kobiecej prozy Srebrnego Wieku, szeroko znana w kręgach moskiewskich symbolistów. Była muzą Andrzeja Białego, Walerija Brjusowa, Sergiusza Auslendera. W 1911 roku na zawsze emigrowała z Rosji. Centralnym tematem jej twórczości stał się fatalny rozdział między marzeniem o doskonałej, niemal mistycznej miłości a rzeczywistością ziemskich relacji. Typowy bohater Pietrowskiej — wiecznie tęskniący dekadent, samotny marzyciel, szukający swojego ideału. Ukazuje mu się tajemnicza i często okrutna dama: ofiarowuje chwile szczęścia, ale skazuje na cierpienie. Te złamane dusze błąkają się po mglistych ulicach, ich marzenia i wspomnienia zmieszały się z zimnym światłem księżyca. Książka zawiera zbiór «Sanctus Amor» («Święta miłość»), stworzony pod wpływem rozstania z Brjusowem, oraz opowiadania z prasy.