Książę romantyk

Lipiec 1467 roku. Zmierzch epoki rycerskiej. Wśród wspaniałości i intryg dworu burgundzkiego hrabia Antoni Geldernski, kuzyn i towarzysz młodego Karola Śmiałego, jeszcze bardziej poczuł się obcy i obcy temu światu. Coraz częściej «stawiał kłopotliwą odpowiedź i nie znajdował właściwego pytania». Ale pewnego dnia drobny incydent (bójka w gospodzie) zmienił całe jego życie. I (jakie to absurdalne?) życie nagle zyskało sens. W kolejnym tomie «Mistrzów przygód» znajduje się powieść Rafaela Sabatini «Książę romantyk». Książka dość niezwykła jak na tego autora, liryczna i surowa, pełna wędrówek i wędrówek, a jeszcze więcej — prób. Słychać w niej echa Szekspira («Hamlet», «Richard III», «Król Lear»), Dumas («Hrabianka de Monsoro»), a może nawet Dostojewskiego («Idiota»). Coś z tego Sabatini z pewnością czytał. Po rosyjsku publikuje się po raz pierwszy.