Dworskie gniazdo

Fiodor Lawrecki wraca z Paryża do rodzinnej posiadłości z złamanym sercem – zdrada żony położyła kres marzeniom o szczęściu rodzinnym. W cichym prowincjonalnym odludziu, wśród lipowych alejek starej posiadłości, ma nadzieję na spokój i zapomnienie. Jednak tam mężczyzna poznaje Lizę Kalitinę – skromną i religijną dziewczynę o czystej duszy, która przywraca Lawreckiemu nadzieję na prawdziwą miłość.
«Dworskie gniazdo» (1859) – drugi powieść Iwana Turgieniewa, która stała się elegią o odchodzącej szlachcie. W niej pisarz stworzył podręcznikowy obraz «dziewczyny turgieniewskiej», a sama nazwa weszła do języka jako synonim posiadłości szlacheckiej.