Wzory reniferowych szlaków

W jedną mroźną, bezdenną noc na początku XX wieku w małej tajdze myśliwych Hantów słychać było miedziany dźwięk dzwoneczków. To weselny karawan z reniferowych zaprzęgów przemieszczał się po ledwo dostrzegalnych ścieżkach od chaty do chaty. Ale w które podwórko skręci?

Woźnica pewnie zatrzymał się przy domu starca Epima. Już w zeszłym roku goście obiecywali oddać w żony którąkolwiek z jego córek. Tylko ojciec nie chciał oddać starszych córek – sam potrzebował pomocnic w gospodarstwie.

Po długich namowach doszli do trudnej decyzji: za mąż pójdzie najmłodsza córka – młoda Kunawatewie. I już następnego dnia posadzili dziewczynę z posagiem w najt i weselny karawan wyruszył w drogę.

Przed Kunawatewie czekało dorosłe życie w nieznanej dużej rodzinie pod czujnym okiem marudnej teściowej. Życie, kipiące wydarzeniami, jak potężna matka Ob' – rzeka.