Archetyp w sztukach plastycznych: analiza semiotyczna

W niniejszej monografii po raz pierwszy przeprowadzono analizę semiotyczną (semanalizę) archetypu w obszarze języka niewerbalnego na przykładzie sztuk plastycznych jako alternatywy dla metody analizy psychologicznej (psychoanalizy), opracowanej przez Zygmunta Freuda i Carla Gustava Junga pod koniec XIX — na początku XX wieku. Termin "semanaliza" został wprowadzony do obiegu naukowego przez Julię Kristewę w celu badania zasad tekstologii w języku werbalnym.

W tym kontekście archetyp w sztukach plastycznych, odnoszących się do języka niewerbalnego, po raz pierwszy rozpatrywany jest nie tylko z perspektywy psychoanalizy, ale także z perspektywy analizy semiotycznej, obejmującej przede wszystkim aspekty semantyczno-metaforyczne i symboliczne.

Temat archetypu w sztukach plastycznych ma fundamentalne znaczenie w kontekście kultury artystycznej, twórczości projektowej w różnych obszarach środowiska przedmiotowo-przestrzennego, w dziedzinie edukacji artystycznej, architektonicznej i projektowej.

Ponieważ pojęcie «archetyp» składa się z dwóch słów — «arche» i «typ», które stanowią pewien symbiozę, po raz pierwszy przeanalizowano każde z nich osobno, co do tej pory w obszarze sztuk plastycznych nie miało miejsca, co pozwala zrozumieć ich synergistyczny efekt w sumarycznym wyrażeniu. W monografii rozpatrywana jest próba dekonstrukcji archetypu w sztukach plastycznych oraz tendencja wiecznego powracania do niego.

Książka jest przeznaczona dla szerokiego kręgu czytelników, a także nauczycieli, doktorantów, studentów uczelni architektonicznych, artystyczno-przemysłowych, artystycznych oraz praktykujących architektów, projektantów i artystów w dziedzinie sztuk plastycznych.