Pół godziny ciszy. Esej o Bogu, człowieku, współczesnej kulturze

<\/p>

«Niektórzy jej szukają, inni się jej boją. Dla pierwszych jest — powietrzem, dla drugich — sądem. Jest rzadka gościnią w naszych domach, ale bez niej nie dojrzeje i nie wyrośnie dusza. Prawdziwie usłyszeć swój własny głos można tylko w towarzystwie niej. Mówimy o ciszy. Do zwycięskiej i nie wątpiącej hosanny trzeba dotrzeć przez najróżniejsze przeszkody. Najbardziej niebezpieczne śpią w nas i budzą się w samotności. Na początku przypłyną najbliższe wrażenia, twarze, hałas słowny i tak dalej. Będą topnieć tak, jak topnieje piana w wannie. To trzeba po prostu przeczekać. Następnie, do końca pół godziny, może już nic więcej się nie wydarzyć. Tak, coś przypomni, o czymś siępomyśli. Zasoby śmieci w środku są zbyt wielkie, aby dostrzec błękit przy pierwszej próbie».