Sodoma i Gomora

W listopadzie 1913 roku ukazał się pierwszy tom powieści Marcela Prousta „W stronę Swanna”. Publikacja była możliwa dzięki staraniom przyjaciół nikomu nieznanego pisarza, ponieważ trudno zbudowane, autobiograficzne dzieło na początku nie wzbudziło entuzjazmu wśród wydawców, a później również u krytyków i czytelników. W tamtych czasach niewielu mogło przewidzieć, że cykl „W poszukiwaniu straconego czasu”, którego pierwszą książką jest „W stronę Swanna” z czasem będzie nazwany jednym z najważniejszych dzieł literatury światowej XX wieku. Każda powieść cyklu poświęcona jest jakiejś fazie życia: „W stronę Swanna” opowiada o dzieciństwie głównego bohatera i o wydarzeniach, które poprzedziły jego narodziny; „Pod cieniem dziewcząt, ozdobionych kwiatami” – o jego młodzieńczości, rozczarowaniu pierwszą miłością i narodzinach nowej; „Strona Germantów” – o jego dorosłości. „Sodoma i Gomora” (ostatnia z powieści cyklu, opublikowana za życia autora) dziedziczy tematy i fabułę „Strony Germantów”: to kontynuacja opowieści o świeckich sukcesach młodego bohatera. Pojawia się tu także temat miłości i relacji bohatera z Albertiną, odnoszący się do książki „Pod cieniem dziewcząt, ozdobionych kwiatami”. Czwarta powieść cyklu „W poszukiwaniu straconego czasu” po trzech wcześniejszych jest przedstawiona uwadze czytelnika w tłumaczeniu Heleny Baewskiej, które obala smutno utrwalone przekonanie, że Proust to szanowany, intelektualny, ale nudny autor.