Pustkowie. I wojna światowa i narodziny horroru

W człowieku zakorzeniona jest potrzeba do strachu, która głęboko osadziła się w kulturze, jednak swoją złowieszczą taneczną śmiercią w literaturze i filmie horror rozpoczął jako jedno z konsekwencji I wojny światowej – kataklizmu, którego w historii ludzkości jeszcze nie było – pokazuje U. Scott Pull. Wojna zmusiła całe pokolenie do stawienia czoła śmierci: Fritz Lang przeżył, ale wrócił z myślami o naturze zła; Zygfryd Sassoon spotykał martwych nawet w szpitalu; obrazy Otto Dixa stały się jedną z najbardziej naturalistycznych i przerażających wizualizacji okropności wojny; Zygmunt Freud napisał nieśmiertelne "Dziwne" w 1919 roku. Horror stał się nie katharsis, a powtórzeniem, nie rozrywką, a czymś w rodzaju przewodnika po nowej normalności. Pociski, kule, gazy i inne osiągnięcia technologiczne przekształcają ciała w bezkształtne powłoki, wciąż materialne i organiczne, ale budzące niemal ktońiczny strach. Żołnierze wstają z grobów i oskarżają obywateli o to, że nie wiedzą nic o przyniesionej poświęceniu żołnierskim. Wampir tworzy przestrzeń "wielkiej śmierci". "W każdym filmie grozy, w każdej opowieści w gatunku horror, w każdej grze komputerowej tego gatunku przechadzają się i łaskoczą nasze nerwy duchy I wojny światowej, zamieszkujące u progu naszej świadomości".