Czasu nie ma

Wszyscy normalni ludzie boją się śmierci: materialistów przeraża niebyt, idealistów — brak pewności dostania się do raju. Niektórzy obawiają się śmierci na tyle, że utrudnia im to życie… Jak uczył Epikur: «Nie bój się śmierci: póki żyjesz — jej nie ma, gdy przyjdzie, ciebie nie będzie». Główny bohater opowiadania nie jest jednym z tych prostaków, których pociesza taka sofistyka, ale też nie jest panikarzem. Jednak jest już w takim wieku, że bliskość śmierci skłania go do zastanowienia się nad tym, co osiągnął w życiu i co po sobie zostawi. Nie jest pierwszym, który uświadamia sobie, że w gruncie rzeczy — nic… To może zasmucić kogokolwiek, ale wydarzenia, które następują, zmuszają do nowego spojrzenia zarówno na własne krótkie życie, jak i na tysiącletnią historię ludzkości.