Cztery książki o architekturze

Andrea Palladio (1508–1580) – jedna z kluczowych postaci włoskiego Renesansu, architekt, teoretyk i znawca architektury antycznej. Przechodząc drogę od zwykłego kamieniarza do architekta, połączył solidne umiejętności rzemieślnicze i wysokie aspiracje kulturalne północnowłoskich entuzjastów antycznej klasyki, w krąg których wprowadzili go humaniści G. Trissino i D. Barbaro. Najsłynniejsze projekty, które zrealizował w Vicenzy to willa Almerico Capra La Rotonda, bazylika Palladiana, teatr Olimpico, katedra San Giorgio Maggiore w Wenecji. Dzięki uczniom i naśladowcom jego zasady twórcze i doświadczenie miały zasadniczy wpływ na losy światowej architektury. Palladianizm – szczególny nurt europejskiego klasycyzmu późniejszych wieków, którego podstawą stał się traktat "Cztery książki o architekturze", po raz pierwszy opublikowany w Wenecji w 1570 roku. Przeżywając liczne wznowienia i tłumaczenia na obce języki, to klasyczne dzieło zachowuje swoją wagę i dzisiaj, służąc nie tylko jako dokument literacki XVI wieku, ale i wzór wysokiej kultury architektonicznej.