Niosące konie

Yukio Mishima — najbardziej znany i czytany na świecie japoński pisarz. Zasłynął w równym stopniu swoimi dziełami we wszystkich możliwych gatunkach (powieści, dramaty, opowiadania, eseje), jak i ekstrawaganckim stylem życia i śmierci (seppuku po nieudanej próbie zamachu stanu). «Wiosenny śnieg» — pierwsza powieść tetralogii «Morze obfitości», uważanej za szczyt twórczości Mishimy i swoistego rodzaju jego artystyczne testament; to dzieło, w którym Mishima, według jego słów, «wyraził wszystkie swoje idee» i po którym już «nie miał o czym pisać». Kończąc ostatnią powieść tetralogii, postawił kropkę i w swoim życiu. «Morze obfitości» zawiera kwintesencję własnej estetycznej systemu Mishimy, łącząc elementy samurajsko-szintoistyczne z obrazami europejskiej starożytności, wpływami ezoterycznego buddyzmu a nawet hinduizmu. Kamieniem węgielnym tej estetyki zawsze pozostawał temat śmierci i piękna; bohaterowie Mishimy starają się pojąć straszną i nieokreśloną zagadkę piękna, które istnieje poza moralnością i etyką, zdolne niewolić i zniszczyć ludzką osobowość. Fabuła «Morza obfitości» oparta jest na idei reinkarnacji, stopniowo ujawniającej się przez historię tragicznej miłości, idealistycznego poświęcenia, mistycznego obłędu, zburzenia iluzji. Główny bohater «Niosących koni», młody kendoista Isao Iinuma, wychowany przez ojca według zasad kodeksu samurajskiego, organizuje spisek mający na celu przywrócenie wielkości cesarza i powstrzymanie rozwoju korupcji rządowej — być może, kosztem własnego życia…