Złoty łąk

Przestraszony szelestem liści, obudzony z zimowego snu jeż - i zastyga pod grubą warstwą liści. Próbuje odwrócić uwagę i odciągnąć psa myśliwskiego od swoich piskląt mama przepiórka - a pies daję się nabrać na jej sztuczkę. Jak misa, napełnia się rosą kapelusz starego grzyba - i do życiodajnej wody przylatują ptaki, nie gardzi nią nawet człowiek… Michaił Priszwin zawsze widział przyrodę jakby przez powiększające szkło - i ona odsłaniała mu swoje skarby. W literaturze rosyjskiej nie było, według słów Maksyma Gorkiego, "takiego miłośnika przyrody, tak przenikliwego znawcę natury i czystego poety". A w osobie artysty Jewgienija Raczyowa Priszwin znalazł nie tylko równego eksperta, ale i współczesnika - zdolnego pojąć i przekazać czytelnikowi powolne i harmonijne życie rosyjskiego lasu.