Kamień. Ekologia nie-ludzkiego

Starożytno-grecki mit opowiada o tym, jak król Sisyphus został skazany przez bogów na pchanie ciężkiego kamienia pod górę, ale jego wysiłki były próżne: wystarczyło, że kamień osiągnął szczyt, a znów staczał się w dół. W licznych interpretacjach mitu nie dostrzegamy: nikt nie opowiada o spadającym głazie. Tymczasem kamień ewidentnie posiada własną agencję i walczy o status głównego bohatera: nie-ludzkie – z ludzkim. Jeffrey Jerome Cohen, dyrektor Instytutu Badań nad Średniowieczem na Uniwersytecie George'a Waszyngtona, proponuje spojrzeć na kamień nie jako na rekwizyt, ale jako na protagonisty historii i narracji. Przyjąwszy posthumanistyczną optykę badawczą, w dążeniu do zrozumienia świata z perspektywy nie-ludzkich aktorów, Cohen odnajduje niespodziewanego sojusznika: literaturę średniowieczną. Opowieści o ożywionych klejnotach, otwierających drzwi w kurhanach, półlegendarnych rycerzach i królach wstawiają kij w szprychy antropomorfizmu; są pełne witalności i metafizyki, które rzucają wyzwanie dążeniu do zdjęcia czarów z świata, zredukowania materii do surowca i umniejszenia jej przez pryzmat użyteczności. Przedmowa Maksymiliana Neapolitańskiego.