Zielony śledczy

Czy można zamarznąć na śmierć jesienią w centrum miasta lub udusić się we własnym łóżku? Czy powieszeni piją herbatę? Czy trzeba przyjeżdżać pierwsi na miejsce zbrodni? Jaki jest sens słów „ostatnia książka”? Strzały w pociągu — kto jest winny? Gdzie jest nieszczęśliwy wypadek, gdzie samobójstwo, a gdzie morderstwo? Odpowiedzi na te pytania musiał znaleźć młody śledczy, i to nie w książkach, a w prawdziwym życiu. Minęło wiele lat, ale wspomnienia żyją długo, domagają się ujawnienia — i oto przekształciły się w „Zielonego śledczego”. Teraz czytelnik może sam jakby przenieść się na miejsca zdarzeń, zanurzyć się w atmosferę tamtych czasów, „przymierzyć” na sobie znikłe z pamięci sytuacje śledcze, które nie były upiększane, jak w filmach, a opisywane takie, jakie były w rzeczywistości. U autora dawne zbrodnie budziły nowoczesne myśli. Na pewno pojawią się one i u czytelników.