Idę na burzę

Na początku lat sześćdziesiątych młodzi radzieccy naukowcy, przekonani romantycy nauki, wierzyli, że będą w stanie podbić naturę i przekształcić świat – opanować kosmos, podporządkować atom, oswoić burzę. W tym, że ostatnie jest możliwe, nie mają wątpliwości prowadzący badania terenowe nad elektrycznością atmosferyczną Oleg Tulin i Sergiej Kryłow. Ale aby uzyskać potrzebne dane, muszą dokonać niewyobrażalnego – narażając własne życie, wlecieć samolotem do samego centrum chmury burzowej… Poświęcony codziennym zmaganiom radzieckich fizyków, powieść ukazała się w 1961 roku i od razu zdobyła kultowy status. Książka była kilkakrotnie ekranizowana i wielokrotnie wznawiana.