Złodzieje w prawie. Urodzeni z rewolucji

Kraj rad ma swoją kryminalną i bandycką historię. I bardzo dobrze, że nie uczyli się braci „szalonych” lat dziewięćdziesiątych jedynie na amerykańskich filmach gangsterskich. Rosja lat dziewięćdziesiątych miała ogromne szczęście, że nie istniały „podręczniki” i „materiały” o wymuszeniu w czasie wojny domowej, zlecaniu morderstw w czasach NEPa, oszukańczych schematach w czasach industrializacji i kolektywizacji oraz technikach rabunku i rozboju okresu wojennego komunizmu. Gdyby takie „prace naukowe” istniały, to z pewnością nie rozmawialibyśmy dzisiaj o żadnej „szaloności” i „świętości” lat dziewięćdziesiątych. Prawdopodobnie nie byłoby nikogo, z kim można by rozmawiać. Nie jest tajemnicą, że wszelkie wielkie rewolucyjne wstrząsy rodzą wielki bandytyzm i kradzież oraz topią w krwi narodu kraju wcześniejszych rewolucjonistów, a potem także w ich własnej. Lubimy twierdzić, że współczesne rewolucje przebiegają bezkrwawo. Może i tak. Ale krew wylewa się potem, i o tym powinien pamiętać każdy rewolucjonista, zanim podejmie decyzję o obaleniu czegoś. A jeśli nie wie, co będzie robił „potem...”, gdy „cały świat przemocy zburzy do fundamentów”, to lepiej, żeby nie zaczynał. Zalecamy współczesnym i przyszłym rewolucjonistom, aby po prostu przeczytali tę książkę i zaakceptowali fakt, że kraj rad miał swoją kryminalną historię walki z samym sobą i swoim własnym narodem, który stał się zakładnikiem strasznej przestępczej ideologii.