Korzenie Żydowskiej Świadomości. Objawienie i Apokalipsa

«Korzenie żydowskiej świadomości, t. 1: Objawienie i apokalipsa» — pierwszy tom fundamentalnego badania Ericha Neumanna (1905–1960). To dzieło, które zawiera szczegółowe naukowe komentarze, jest publikowane po raz pierwszy. Prace nad książką trwały od 1934 do 1940 roku. W tym okresie Neumann, młody filozof i lekarz, który przeszedł szkolenie u Carla Gustava Junga, opuścił Berlin i osiedlił się w Tel Awiwie. Drugi tom został zakończony przez niego już pod koniec II wojny światowej. Mimo że żadna z części nie została opublikowana, autor starannie przechowywał rękopisy przez całe swoje życie. W podstawie pracy Neumanna leży egzystencjalny problem żydowskiego przetrwania. Podkreśla, że chodzi nie tylko o fizyczne zachowanie narodu, ale także o konieczność jego psychologicznego i duchowego odrodzenia. W pierwszym tomie, «Objawienie i apokalipsa», Neumann twierdzi, że współczesnym Żydom potrzebne jest na nowo odnalezienie tego, co zostało utracone po niewoli babilońskiej. Chodzi o zdolność, która była charakterystyczna dla starożytnych przodków Żydów: bezpośrednie zwracanie się do sacrum, otrzymywanie objawień i proroctw. W swojej pracy autor łączy metody głębokiej psychologii Junga z filozoficznymi i hermeneutycznymi ideami. Interpretuje święte pisma i literaturę apokaliptyczną przez pryzmat jungowskiej optyki, jednocześnie odwołując się do prac takich myślicieli, jak Buber, Rosenfeld i Auerbach.