Słońce umartych

Ivan Szmielew (1873–1950) wszedł do literatury jako „artysta bezdomnych” i stał się „najbardziej rosyjskim” z emigracyjnych pisarzy. Wyrażając o Rosji całą „głęboką prawdę”, stworzył jej oczyszczony z przypadków obraz, uduchowiony wyższym sensem i wiarą. W powieści „Nieupijająca Czara” (1919), przedstawionej w niniejszym wydaniu, opowiedziana jest poruszająca historia artysty pańszczyźnianego, przez los którego Szmielew odkrywa tematy duchowego poszukiwania, siły sztuki i wiary. Epoka „Słońce umartych” (1922) opowiada o tragicznych wydarzeniach wojny domowej. Książka przyniosła autorowi szeroką europejską sławę. Przechodząc poza ramy literatury narodowej, twórczość Szmielewa zyskała ogólnoludzkie znaczenie, pisarz był dwukrotnie nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a jego dzieła przetłumaczono na dziesiątki języków.