Eugeniusz Oniegin

Eugeniusz Oniegin to powieść w wierszach autorstwa Aleksandra Puszkina napisana w latach 1823-1830. Akcja utworu skupia się wokół życia młodego petersburskiego szlachcica Eugeniusza Oniegina, który, znudzony towarzyskimi rozrywkami, balami i teatrem, wyjeżdża na wieś po otrzymaniu spadku po wujku. Tam poznaje sąsiada, młodego poetę Włodzimierza Lenskiego, który wprowadza go do domu Larinów.

Starsza córka rodziny Tatiana zakochuje się w Onieginie i pisze mu szczere wyznanie miłości, jednak Eugeniusz odrzuca jej uczucia, tłumacząc to swoją niezdolnością do życia rodzinnego i brakiem miłości. Wkrótce z powodu przypadkowego konfliktu na imieninach Tatiany Oniegin wyzywa Lenskiego na pojedynek i zabija go, po czym ucieka z wsi, dręczony wyrzutami sumienia.

Po kilku latach Oniegin wraca do Petersburga i spotyka Tatianę, która w tym czasie wyszła za generała i stała się ważną damą towarzyską. Widząc ją w nowej odsłonie, Oniegin uświadamia sobie głębię swoich uczuć i stara się zdobyć jej względy. Tatiana przyznaje, że wciąż kocha Eugeniusza, ale stanowczo odmawia mu, decydując się pozostać wierną swojemu mężowi, po czym powieść się kończy.

Utwór jest szeroko znany jako encyklopedia rosyjskiego życia pierwszej trzeciej XIX wieku dzięki szczegółowemu opisowi codzienności, obyczajów, mody, edukacji i nastrojów społecznych tamtego okresu. Powieść napisana jest szczególną strofą oniegińską, składającą się z czternastu wersów czwórkowego jambiku.