W tym świecie jestem tylko przechodniem...

Nie można sobie wyobrazić srebrnego wieku bez poezji Siergieja Jesenina. Jego buntownicza dusza — klucz do zrozumienia sentymentalnej i kolorowej liryki wielkiego poety. Za zasłoną smutno znanego buntowniczego zachowania krył się wrażliwy i delikatny młodzieniec, potrafiący podporządkować sobie słowo i zachwycać publiczność przeszywającą szczerością. Nic dziwnego, że Jesenin stał się głównym expresserem głosu ludowego Rosji wśród swojego pokolenia — jakby sama natura szeptała mu miarowe wersy jego wierszy. Są one zdolne przenieść czytelnika do delikatnych gajów lub do dymnych zaułków, do hałaśliwego zajazdu lub na brzeg rwącej rzeki. Beztroskie życie utalentowanego autora zakończyło się zbyt wcześnie, a mimo to zdążył obdarować literaturę swoim bogatym wewnętrznym światem, z którym każdy musi się zapoznać. W książce wielkiego rosyjskiego poety znalazły się jego szeroko znane wiersze: «Obudź mnie jutro rano...», «Jestem ostatnim poetą wsi...», «Spowiedź chuligana», «Nie żałuję, nie wzywam, nie płaczę...» i inne, oraz poematy: «Pugaczow», «Czarny człowiek», «Anna Snegina».