Kolor w kulturze rosyjskiej. Biały blask, piękna dziewczyna, złote serce

Od dawnych czasów na Rusi uwielbiano jaskrawe kolory. Malowane skrzynie i kuferki, kołowrotki i haftowane ręczniki zdobiły zarówno bojarów, jak i chłopskie chaty. Wielokolorowość symbolizowała radość i życie. Dążenie do napełnienia codzienności jasnymi barwami odzwierciedlało się w odzieży i naczyniach, utrwalało na płótnach malarzy i, oczywiście, zakorzeniało się w mowie.

Dlaczego "czerwony" i "piękny" to to samo słowo? Skąd wziął się prawie mistyczny lęk przed niebieskim kolorem, który sprawiał, że Iwan Groźny bał się ludzi z niebieskimi oczami? I jak to się stało, że biały — symbol czystości i świętości — przez wieki pozostawał także kolorem żałoby?

Marina Golubeva — historyk, doktor filozofii, adiunkt psychologii, nauczycielka z 30-letnim stażem, autorka książek "Główne w historii koloru", "Słowiańska magia", "Historia wróżb i przepowiedni" oraz wielu innych — rozmyśla o tym, jakie kolory szczególnie przypadły do gustu naszym przodkom i co to mówi o ich postrzeganiu świata.

Zobaczą Państwo kulturę rosyjską przez pryzmat koloru i dostrzegą to, co wcześniej umykało: jak pradawne oddanie Światłu stworzyło sakralną triadę "biały-czarny-czerwony", jak z minerałów, owadów i soku jabłkowego powstawała paleta ikonopisów oraz jak surowy kod średniowiecza w XIX wieku przekształcił się dzięki odcieniom takim jak "żaba na omdleniu" i "pcheła w gorączce porodowej".