Astarta. Ostatecznie

Astarta – tak reklamodawcy nazwali złotego manekina na modnej witrynie. Starodawna fenicka bogini, żona strasznego Baala, powraca w XX wieku jako piękna, bezosobowa lalka – demon nienasyconej konsumpcji, łamiący dusze i życie. Tutaj jest symbolem nowoczesnej cywilizacji, nieskończenie atrakcyjnej z daleka i bezdusznej z bliska: piękno staje się manipulacją i obiektywizacją, dziennikarstwo kłamie i oszukuje, a jedwabie na witrynach opłacone są dziecięcymi życiami w odległych krajach – jakby od napisania powieści minęło mniej niż 90 lat.

«Ostatecznie» – cykl psychologicznych szkiców i nowel o rozdarciu z własnym «ja». Wydarzenia rozgrywają się to w Szwecji, to na Bałkanach, to w współczesnym świecie, to w półpogańskiej starożytności, a czytelnik widzi je oczami niezwykłego bohatera (zazwyczaj żeńskiego), przeżywającego konflikt z własnymi wyobrażeniami o sobie i życiu.