Kolektywna wina. Jak żyli Niemcy po wojnie

Pod redakcją Elżbiety But
Wielu naukowców opuściło Niemcy w obliczu "brązowej zarazy". Przeklęli i zapomnieli kraj, który dosłownie wyrzucił ich na śmietnik historii, ale tylko nie Karl Jaspers, który postanowił przejść przez tę próbę razem ze swoim narodem. Przeklął Niemcy w 1945 roku.
W 1937 roku został z hańbą pozbawiony tytułu profesora za współczucie dla Żydów, a następnie byli koledzy zaczęli go prześladować. Naukowiec nawet wtedy nie chciał opuszczać kraju. Przez długie osiem lat pisał "do szuflady" i żył pod codziennym zagrożeniem aresztowania. W 1945 roku wszystko się zmieniło, kajdany faszyzmu opadły. Jaspers myślał, że teraz wszyscy, którzy współpracowali z reżimem, trafią na wysypisko historii, na którym spędził długie osiem lat, ale przybywając na uniwersytet, spotkał tych samych ludzi, którzy zorganizowali jego prześladowanie. Wydawało się, że wszyscy zapomnieli o przeszłości. Naukowiec nie mógł przeżyć tego upokorzenia, przeklął Niemcy i opuścił kraj. Nigdy więcej nie postawił stopy na niemieckiej ziemi, a skutkiem jego rozczarowania była główna praca filozofa: "Pytanie o winę", w tym eseju po raz pierwszy uzasadnił i sformułował pojęcie "kolektywnej winy". Ta praca stała się początkiem wielkiego procesu refleksji nad zjawiskiem faszyzmu. To ona, a także szereg esejów i wywiadów Carla Junga i Zygmunta Freuda, którzy próbowali zrozumieć kwestie winy z perspektywy psychologii analitycznej, składają się na tę książkę.