Na skraju Oikumeny

Nieoczekiwane, ale do Iwana Jewfremowa w naszej literaturze powojennej nie było żadnego dzieła związane ze Starożytnym Egiptem i przeszłością kontynentu afrykańskiego. W tym sensie Jewfremow jest pierwszym, który artystycznie zinterpretował ten temat i napisał fascynującą historię, która jest czytana do dziś.
Chwała Dżosera, faraona-zjednoczyciela, nie daje spokoju Dżedefre, posiadaczowi boskiej władzy, ale nie tak szczęśliwemu i potężnemu jak jego wielki poprzednik. I kapłani boga Ra, prawdziwi władcy Egiptu, nie pozwalają młodemu faraonowi zrealizować jego ambitnych zamiarów. Wtedy, na radę najwyższego kapłana boga Tota, Dżedefra, aby zyskać sławę, wyrusza na południe z ekspedycją w poszukiwaniu tajemniczej ziemi Punt, skrajnej granicy świata. I oto, na najwyższe polecenie, statki pod dowództwem Baurdżeda, skarbnika królewskiego, wyruszają w niebezpieczną podróż na koniec świata («Podróż Baurdżeda»)…
Druga część powieści («Na skraju Oikumeny») oddzielona jest od pierwszej o ponad dziesięć stuleci.
Młody Grek Pandion, uciekając przed krytyjskimi bandytami, dostaje się na fenicki statek, a kiedy ten tonie u wybrzeży Egiptu, uratowany młodzieniec zostaje wzięty w niewolę. Praca przymusowa nie stłumiła pragnienia wolności, a kosztem niezmordowanych wysiłków Pandion zdobywa wolność. Jednak aby wrócić do ojczyzny, czeka go pełen trudności i niebezpieczeństw przejście przez dzikie obszary Centralnej Afryki.
Oprócz powieści, do książki dołącza opowieść «Cień przeszłości» oraz opowiadania Iwana Antonowicza Jewfremowa — pisarza, podróżnika, naukowca-paleontologa, prekursora współczesnej rosyjskiej fantastyki.