Czas-I. Doks i paradoksy

Książka wybitnego rosyjskiego filozofa Aleksandra Dugina poświęcona jest zrozumieniu czasu w cywilizacjach sakralnych i naukach religijnych. Autor opisuje, jak czas interpretowali Platon, Arystoteles, religia irańska, hinduizm i chrześcijaństwo. We wszystkich cywilizacjach, z wyjątkiem Zachodniej Europy epoki nowożytnej, czas myślano jako życie duszy, jako duchowo-intelektualny rytm istnienia, nasycony sensami i wypływający z wnętrza na zewnątrz. Takie pojęcie czasu jest całkowicie przeciwne jego materialistycznej interpretacji, która stanowi fundament współczesnej nauki. Autor uważa, że to właśnie taki sakralny czas jest prawdziwy i autentyczny, podczas gdy współczesne jego rozumienie – to błąd i pomyłka. Analizie i genealogii konceptu czasu w zachodniej nauce i filozofii nowożytnej poświęcona jest druga księga tego dzieła.