Ostatni lekarz

"Ostatni lekarz" — niezwykłe dzieło Anny Rewiakiny, otwierające nową serię "Neoroman" redakcji KPD, zaplanowaną dla tzw. "niefunkcjonalnej", "nieliterackiej" lub eksperymentalnej prozy.
Opowieść największej poetki Doniecka, która stała się jednym z głównych symboli "rosyjskiej wiosny", zdaje się przeczyć ukształtowanemu literackiemu wizerunkowi Anny Rewiakiny. Tekst, zrealizowany na styku najlepszych tradycji europejskiego powieści psychologicznej XXI wieku i elementów realizmu magicznego, gdzie bohaterka znajduje się na skraju istnienia — zarówno w sensie egzystencjalnym, jak i w najbardziej bezpośrednim, medycznym sensie.
"Ostatni lekarz" może być odczytywany zarówno jako psychoanalityczny traktat, rysujący, według Aleho Carpentiera, "wyostrzoną rzeczywistość", jak i jako feministyczny list, oraz jako metafizyczny monolog "wstrząsającej istoty" o prawie do "najważniejszego", według Andrieja Płatonowa, życia, zwrócony do najwyższych nadinstancji.
Jednak głębokość, problematyka oraz sam sposób przedstawienia, który natychmiast obnaża istotę rzeczy, całkowicie negują głośną "powieśćkę", ale sprawa jest znacznie ciekawsza i większa — Rewiakina wykorzystuje najnowsze technologie literackie, własną nieliniową kompozycję oraz metodę ukrytej, wewnętrznej narracji nie w celu demonstrowania swoich, zdaje się, nieograniczonych możliwości, lecz w celu stworzenia i pokazania świeżych i niespotykanych potencjałów współczesnej rosyjskiej literatury.
Ostrzeżenie utalentowane dzieło, jaskrawe, szczere i paradoksalne — fani Anny Rewiakiny odkryją ulubioną autorkę z najmniej oczekiwanej strony.