Trędowaci. Historia leprozoriów

Gieorgij Iwanowicz Szilin (1896–1938) — radziecki prozaik, uczestnik I wojny światowej. Jego pierwszą książkę pozytywnie ocenił Maksym Gorki, a szczyt twórczości przypadał na lata 20–30. ubiegłego wieku, potem autor został na długi czas zapomniany.

Najbardziej znana powieść Gieorgija Szilina — "Trędowaci". Zgłębianie tematu walki z trądem, tą straszną i zmitologizowaną chorobą, pisarza zmusiła osobista historia: przyjeżdżając na chwilę do rodzinnego miasta, Szilin chciał odwiedzić starego przyjaciela, jednak dowiedział się, że ten jest chory i umieszczony w leprozorium. Tak pisarz po raz pierwszy znalazł się na "chorym podwórku" i spędził kilka dni wśród trędowatych. W późniejszym czasie Szilin kilkakrotnie odwiedzał leprozoria w różnych miastach ZSRR, a także badał dostępną literaturę medyczną do swojej powieści, konsultował się z wybitnymi specjalistami i nawet uczestniczył w pracy zjazdu lekarzy-leprologów.
Oprócz solidnej bazy naukowej, powieść wyróżnia się wyrazistymi, żywymi postaciami jej bohaterów: chorych, których życie społeczne się urwało, chociaż fizycznie wciąż trwają, często już bez nadziei na kiedykolwiek opuszczenie leprozorium; lekarzy, bezgranicznie oddanych nauce i swojej sprawie, odmawiających kapitulacji przed jedną z najstarszych znanych ludzkości chorób.