Ukrycie

Rzeczywistość w opowieściach Aleksieja Kolesnikowa jest fakturalna i namacalna: jest w niej chropowatość betonu i blask metalu, jedwab kobiecych włosów i ciepło zwierzęcej skóry, spękana skóra zgrubiałych palców, żar słońca i zimny, biały-biały śnieg. Precyzja wypowiedzi i metafor, klarowność języka, za który stoi duża praca, nadają objętość i materialność postaciom oraz przeżywanym przez nie historiom. Ruch autora ku bohaterom na dotyk maksymalnie przybliża do nich również czytelnika, dając zobaczyć żywe i ludzkie w każdym, kto gotów jest ratować i być ratowanym