Hałas i szaleństwo

W 1949 roku amerykański pisarz William Faulkner (1897–1962) otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Do tego czasu jego ulubione dziecko – opublikowana dwadzieścia lat wcześniej powieść „Hałas i szaleństwo” (1929) – zdobyła reputację nowoczesnej klasyki; ale i dzisiaj zdumiewa czytelników głębią autora i wyszukanością formy artystycznej.
Ta przypowieść o poszukiwaniu sensu w bezsensownym świecie zanurza czytelnika w chaosie ludzkiej duszy, niemal namacalnie przekazywanej ze stron powieści. Przez pryzmat czasu, niejasnych wspomnień i utraconych iluzji odsłania się tragedia rodziny Compsonów – spadkobierców znikającej arystokracji amerykańskiego Południa. Każda z czterech części dzieła jest unikalnym spojrzeniem na świat jednego z bohaterów, w którym przeplatają się przeszłość i teraźniejszość, tworząc skomplikowaną mozaikę ludzkich przeżyć i nieskończoności kierując czytelnika do refleksji nad szekspirowskim Makbetem, któremu powieść zawdzięcza swoją nazwę: „Życie... – opowieść szaleńca, pełna furii i hałasu, pozbawiona sensu”.
Publikowane w doskonałym przekładzie Osii Soroki.