Przepraszam

Kiedyś Olesia miała wszystko: muzykę, błyszcząca przyszłość, miłość. Szczęście. I w jednej chwili życie się skończyło. Jak u Bloża: "Czy jesteśmy winni, jeśli wasza kość w ciężkich, delikatnych naszych łapach chrupnie?" Zostały tylko sny. I strach. Ale los ma swoje powody i pragnienia. Można zamknąć oczy i zatkać uszy, aby nie widzieć i nie słyszeć jej znaków, los wszystko obróci po swojemu: przekształci straty w zyski, a bezsilność w siłę.