Notatki

Przez długi czas "Własnoręczne notatki" cesarzowej Katarzyny II były przechowywane pod klauzulą "Szczególnej tajności", nałożoną przez jej syna, cesarza Pawła. Jednak pozwolił swojemu bliskiemu przyjacielowi, księciu Aleksandrowi Borisowiczowi Kurakinowi, na sporządzenie kopii "Notatek". Później pojawiło się jeszcze kilka ich kopii, które krążyły po rękach już w czasie panowania Aleksandra I i Mikołaja I (między innymi znali je historycy A. I. Turgieniew, N. M. Karamzin i A. S. Puszkin).
W 1859 roku znaczna część wspomnień cesarzowej została opublikowana w Londynie przez A. I. Giercena. Wywołały one prawdziwą furorę w całej Europie i zostały przetłumaczone na kilka języków (oryginał napisany był po francusku).
Na początku XX wieku cesarzowa Katarzyna postanowiła opublikować swoje prace. Otrzymawszy zezwolenie na pracę w zamkniętych archiwach, akademik A. N. Pyppin, kierujący wydaniem, odkrył oryginalne "Notatki" cesarzowej w pełnym zakresie. "Londyńskie wydanie, jak się teraz upewniłem, zawiera ledwie połowę całych "Notatek" i ledwie jedną trzecią całego składu wspomnień historycznych... – informował Pyppin w liście do prezesa Akademii, wielkiego księcia Konstantyna Konstantynowicza. – Wspomnienia historyczne cesarzowej w swoim pełnym składzie stanowią cenny zabytek, wspaniały zarówno pod względem treści historycznej, jak i głębokiego zainteresowania psychologicznego... Wreszcie, ta osobista historia Katarzyny II... jest jednocześnie wspaniałym dziełem literackim, lśniącym inteligencją i spostrzegawczością".
"Notatki" zostały wydane w 1907 roku w języku oryginalnym w 12 tomie dzieł cesarzowej na podstawie oryginalnych manuskryptów. W tym samym roku wydawnictwo A. S. Suworina wydało ich rosyjski przekład.