Janis Joplin - perła rock'n'rolla

biała królowa bluesa – Janis Joplin; jej głos i piosenki poruszają serca fanów na całym świecie. Ludzie wciąż przyjeżdżają do Port Arthur, aby zobaczyć miejsce, w którym dorastała legenda, i oddać hołd jej talentowi. Jednak w rodzinnym mieście Janis nigdy nie była akceptowana: kwestionowała wszystkie zasady szanowanych rodzin Teksasu, za bardzo się wyróżniała, była zupełnie inna niż wszyscy. Ta samotność uczyniła z Janis gwiazdę, wielką piosenkarkę, kolorową osobowość. Ona także zabiła ją, przywiązując do śmiercionośnej zależności od alkoholu i narkotyków. Biograf Ellis Amburn odwiedził Port Arthur i inne znaczące miejsca związane z Janis, przeprowadził dziesiątki wywiadów z jej bliskimi, przyjaciółmi, sąsiadami, muzykami, zbadał materiały śledztwa i sekcji zwłok, aby rzucić prawdziwe światło na jej szaloną i tragiczną życie oraz jej nagłą śmierć. Ta książka – wszechstronne, obiektywne, ale także czułe badanie historii perły. W Rosji wydanie ukazuje się przy wsparciu informacyjnym fan społeczności Janis Joplin https://vk.com/club116056. Ikona kobiecego rockowego wokalu! Stale czuję jej wpływ na wykonawczynie nowego pokolenia i słyszę próby kopiowania jej stylu, ale talent zawsze idzie w parze z unikalnością, jej wizerunek jest niepowtarzalny. Dla nas wszystkich bardzo ważne jest, aby zrozumieć pierwotne źródło, skąd pochodził tak potężny impuls, inspirujący gwiazdy światowej sceny rockowej po dzień dzisiejszy. Wspaniała książka o burzliwym życiu legendy termojądrowego bluesa! – Andriej Andriejew, redaktor naczelny/ dyrektor programowy radia MAXIMUM Janis Joplin – figura złożona i kontrowersyjna. Przez pięć dziesięcioleci, które minęły od jej śmierci, w społecznej świadomości przyjęło się kilka obrazów Joplin. Dla jednych jest legendarną gwiazdą rocka, która przeżyła życie na pełnej petardzie i złamała stereotypy płciowe. Ktoś widzi w niej wrażliwą dziewczynę, która nie wytrzymała presji ze strony społeczeństwa, dla której różnego rodzaju excesy były jedynie próbą ukrycia swoich wewnętrznych traum. Mimo dość bo