Opowieść o Zoi i Szurze

Opowieść ta dotyczy ich krótkiego życia (brat i siostra zginęli, ledwie osiągając pełnoletność). Głównie jest to opowieść o rodzinie, o dzieciństwie i dorastaniu: o tym, jak mała odpowiedzialna Zoa opiekowała się Szurą, jak uczyła się w szkole, jak wcześnie dorosła po śmierci ojca, jakie książki czytała, co zapisywała w swoim zeszycie-dzienniku, o co spierała się z przyjaciółmi... Bardzo ujmujący jest obraz Szury, figlarnego, utalentowanego, nie zawsze przewidywalnego. Na stronach opowieści pojawia się także obraz samej Lubowi Timofiejewny — matki, która straciła oboje dzieci, w której duszy tragicznie spleciona jest ból utraty i duma z ich czynu. Opowiadanie L. T. Kosmodiemiańskiej literacko opracowane zostało przez pisarkę, dziennikarkę i pedagog Annę Wigdorową, która włożyła w tę książkę swój talent i swoje zrozumienie dziecięcej i młodzieńczej duszy.