Ta książeczka jest moja o morzach i o latarni morskiej

W latach 20. XX wieku w literaturze dziecięcej rozpoczęła się kampania przeciwko baśni. Postanowiono nie używać starych wizerunków Baby Jagi, Zmija Gorynycza i innych postaci baśniowych. Majakowski cieszył się, że może „zapoznać dzieci z nowymi pojęciami, z nowym podejściem do rzeczy”. Wprowadził do literatury dziecięcej nowych bohaterów – ludzi zawodów pracowniczych i stworzył ponad 20 utworów dla maluchów, nasyconych duchem rewolucji, nową ideologią i wezwaniem do pracy („Co jest dobre, a co złe?”, „Kim być?”, „Historia Własa, leniwego i obiboka” i inne).
Niezapomnianym stylem, rytmem, plakatową manierą i zrozumiałymi obrazami dziecięce wiersze poety zdobyły sympatię małych czytelników. Majakowski potrafił wszystko uporządkować – opowiedzieć dzieciom o trudnych sprawach tak, że stawało się jasne: co i dlaczego.
Temat światła i zbawiennej latarni morskiej zawsze był bliski poecie. Często Majakowski podpisywał się w listach i dokumentach w ten sposób – Latarnią (lub WLatarnią). A podczas jego podróży do USA gazety pisały: „Dziś wieczorem wszystkie latarnie morskie w Nowym Jorku zgasną. Będzie świecił tylko jeden, ale za to ogromna latarnia – Włodzimierz Władimirowicz Majakowski”.