Blokada

Wspomnienia Lidii Leonidowny Słonimskiej o blokadzie zostały napisane zaraz po wojnie na podstawie dzienników i rodzinnej korespondencji. Są subiektywne, jak każde wspomnienia, ale ich szczerość, a czasem bezwzględność, pochodzi z miłości do rodzinnego Petersburga – Leningradu, swoich korzeni, rodziny i bliskich jej ludzi. Ich ufny ton pozwala poczuć czas wojny, trudny do opisania, i spróbować mentalnie postawić się w miejscu leningradczyków, walczących o swoje życie i życie swoich bliskich.
«…I mąż, i ja – oboje jesteśmy zabitymi ludźmi. Wiem, że podjęłam się niewykonalnego zadania. Blokada czeka na swojego śpiewaka – na miarę Dostojewskiego i Bloka. Tylko opisałam naszą wspólną dolę nieszczęść oraz te obrazy i spotkania, które napotkały mnie na mojej drodze» (cytat z książki)
Na okładce: Spalony dom na prospekcie Lihowskim. 1942. Zdjęcie Siergieja Strunnikowa (1907–1944).