Uśmiechnij się, chmurko!

Polina ma już pięć lat. Najbardziej lubi rysować na asfalcie kolorowymi kredkami.
Polina ma szczególny nastrój: gdy się cieszy, na podwórku świeci słońce. Ale jeśli się zasmuci, zaraz niebo się chmurzy, zaczyna padać deszcz. Jej starszy brat Borys to ukrywa ulubione kredki, to rozsypuje pantofle, to nazywa rysunek bazgrotem, i Polina wydaje się, że robi to specjalnie, żeby wszystko zepsuć i zasmucić ją.
Ale pewnego dnia w deszczu Pola zauważa sąsiadkę Martę, która chroni przed deszczem nie siebie, a mały krzew szałwii. Tak zaczyna się przyjaźń, która wszystko zmienia.
Polina nie tylko staje się dobrą przyjaciółką, ale również uczy się panować nad swoim nastrojem, dowiaduje się, że deszcz nie pada z powodu niej, a Borys nie zawsze dokazuje i z nim też można się zaprzyjaźnić.