Zmobilizowany naród. Niemcy 1939–1945

Po dojściu Hitlera do władzy w 1933 roku, propagandzie nazistowskiej zależało na stworzeniu z niemieckiego społeczeństwa jednolitego organizmu, wiernego Führerowi. Mobilizacja obywateli w życiu osobistym i społecznym osiągnęła szczyt w 1939 roku, w momencie wybuchu II wojny światowej. Opierając się na ego-dokumentach – dziennikach i listach – Nicholas Stargardt pokazuje, jak żyli obywatele Trzeciej Rzeszy w czasie wojny, jakie uczucia towarzyszyły im przez te sześć lat, z jakimi trudnościami borykali się w codziennym życiu i jak w końcu zmierzyli się z okropną prawdą o Holokauście.
«Kiedy we wrześniu 1939 roku wybuchła wojna, w Niemczech przyjęto ją z dużym smutkiem. Jednak nikt szczególnie nie męczył się w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, dlaczego się zaczęła. Niemcy byli przekonani, że są zmuszeni do walki w obronie własnej z powodu machinacji sojuszników i agresywnych dążeń Polaków. 

W naszej epoce wydaje się dość dziwne, że w tamtych czasach wiele Niemców szczerze wierzyło w takie rzeczy, przy czym wcale nie byli zagorzałymi nazistami. Jak mogli pomylić celowo rozpalane przez władze brutalne wojny imperialistycznej z wojną w obronie ojczyzny? Jak mogli postrzegać siebie jako patriotów w obliczu pierścienia wrogów, a nie jako bojowników za sprawę Hitlera ze swoją rasą panów?» (Nicholas Stargardt)