Graber Bezdomni

W 1989 roku antropolog David Graeber udał się w górskie regiony Madagaskaru, gdzie po niedawnej katastrofie – wielkiej klęsce głodu, spowodowanej naruszeniem lokalnych obyczajów – panuje napięcie. Prowadzi długotrwałe badania terenowe w wiejskiej wspólnocie Betafo, podzielonej na potomków arystokratów i niewolników. Badając organizację społeczeństwa i historyczną pamięć Malagasy, autor pokazuje, jak realizowane jest działanie polityczne w braku formalnych hierarchicznych instytucji władzy i w jaki sposób polityka konstruowana jest wokół codziennych praktyk, na przykład opowiadania historii, mających na celu powstrzymanie ludzi od otwartych konfliktów. „Bezdomni” pokazują, że działanie polityczne może być formą narracji, a antropologiczna etnografia – narzędziem do zrozumienia, jak społeczeństwa radzą sobie ze skomplikowaną historią, zapobiegając zstąpieniu w otchłań masowej przemocy.