Drzewo dla Rudzika

Pewnego dnia wiewiórka Rudzik znalazła wysokie i piękne drzewo. Jak się ucieszył! Taka doskonała drzewo – tylko dla niego samego. Będzie tu mieszkał, ciesząc się ciszą, spokojem i pełną wolnością, i nikt-nikt mu nie będzie przeszkadzał!

Ale wkrótce okazało się, że to wspaniałe drzewo podobało się nie tylko Rudzikowi. Swoim domem drzewo uważały także ptaki, które lubiły odpoczywać na jego gałęziach. I gąsienice, które zjadały pyszne liście. I robaki, które mieszkały pod korą. I zwierzęta, które przychodziły drapać grzbiet o chropowaty pień… Nie, Rudzik nie zamierzał dzielić się drzewem z sąsiadami. Dlatego postanowił wyruszyć na poszukiwanie innego domu – tylko dla siebie.

Prawda, że daleko nie udało mu się uciec. Nagle Rudzik wpadł w łapy lamparta, który, co dziwne, również uważał drzewo wyłącznie za swoje, ponieważ lubił odpoczywać w jego chłodnym cieniu. Ponadto drapieżnik był pewien, że wszyscy mieszkańcy drzewa też należą do niego, lamparta… Jak bardzo się mylił. Nikt z owadów ani małych zwierząt, które zamieszkiwały drzewo, nie uważał się za niczyją własność. Łącząc siły, uratowali nie tylko Rudzika, ale także na zawsze wypędzili lamparta.

Ta książka da powód do rozmowy z dzieckiem o ważnych sprawach: o pragnieniu przywłaszczania i umiejętności dzielenia się; o życiu w pojedynkę i w bliskim sąsiedztwie. Innymi słowy, o życiu w społeczeństwie, w ogólnej przestrzeni, czy to rodzina, dom, całe miasto, czy nawet nasza planeta.

Ponadto, z tą książką-obrazkiem można bawić się jak z wimmelbuh. Kto potrafi pokazać i nazwać wszystkich owadów i zwierząt na drzewie? A oto zadanie dla najbardziej uważnych: zaczynając od samego pierwszego rozwrotu, znajdź na stronach książki szarego wiewióra, która przez cały czas potajemnie obserwuje Rudzika z gęstych liści.